2 weken stage

Zaterdag 30 mei De Reis
Rond de klok van half elf zijn de tassen ingepakt en vertrekken we naar Schiphol. Al vrij snel hebben Martin en ik elkaar gevonden in de vertrekhal en kunnen de koffers en tassen ingecheckt worden en gaan we met de beide families nog een bakje doen en even op het terras vliegtuigen spotten.
Het moment van afscheid is daar en we gaan door de douane; valt niet mee om de mensen die ons lief zijn, twee weken te moeten missen.

De vlucht verloopt uiterst spoedig en omdat we met de tijd meereizen is het steeds licht onderweg en heb je de mogelijkheid om van alles te zien: de kust van Nederland met de rede van Texel (waar we opgepikt zijn door een helikopter tijdens een eerdere MCDM-dag), de noordkust van Schotland, IJsland en grote delen van Groenland. Zo van bovenaf bekeken lijkt het mooi maar het is volgens mij erg onherbergzaam.
Het laatste deel van de reis gaat over de Rocky Mountains waar we na afloop van de stage een aantal dagen zullen rondtrekken. Indrukwekkend om te zien. Dan komt Vancouver in zicht en met een rondje over de stad krijg je het beeld van alle ‘nieuwe’ steden: alles zit strak ingedeeld in kwadranten oftewel ‘blocks’. Wel makkelijk met navigeren overigens, je raakt niet snel verdwaald. Mooi om de grote parken te zien liggen middenin de stad.

Vancouver is een stad met ongeveer 600.000 inwoners; de totale regio telt ongeveer 2,3 miljoen inwoners. Het blijkt dat wat wij Vancouver noemen uit ruim twintig verschillende gemeenten bestaat. De oorspronkelijke stad is pas aan het einde van de 19e eeuw gebouwd en dat is iets wat we veel horen: ‘You got history, we don’t’.

Green Mansion House is onze thuisbasis voor de komende twee weken. In Victoriaanse stijl gebouwd, staat het vlakbij Commercial Drive. Een straat van ruim drie kilometer met een enkele grocery’s maar vooral restaurants en men probeert hier driftig ‘a touch of Europe’ te kopiëren.
De goede verstaander begrijpt dat de keuken in Green Mansion House schoon is gebleven …


Zondag 31 mei Bijkomen en blaren
Vandaag is de dag van verschrikkelijk vroeg wakker. Door het tijdsverschil lopen we voor of achter. Conclusie is wel dat tegen 18.00 uur plaatselijke tijd het licht behoorlijk uitgaat en voordat de zon opgaat de luiken in de GMH ook al open zijn, bij de inwoners althans.

Firehall #1
Redelijk op tijd op pad om wat veldonderzoek te doen. Dus de sandalen aan, het is immers ruim 20 graden om acht uur ’s ochtends en richting Downtown.
Op die manier maak je het meest mee en kan je wennen aan de stad en andersom. We praten wat over de dingen die ons opvallen en we lopen op gevoel. Een goed gevoel want na een klein half uur hebben we Firehall #1 al te pakken. Toevallig staat er buiten een Engine te draaien en maken we een praatje met een brandwacht.
Op onze weg naar het hart van de stad komen we in Chinatown. Vancouver kent de op een na grootste populatie Chinezen van de wereld. Oorspronkelijk om de spoorwegen aan te leggen en later zijn zij vooral bekend geworden door de handel. Alle namen zijn dubbel uitgevoerd en er is bijna geen ‘blanke’ te zien.
Een paar blocks verder kijken Martin en ik elkaar aan en denken we tegelijkertijd hetzelfde: ‘So this must be DTES?!?!?!’ Een paar straten na Chinatown verandert het beeld: ondanks het vroege uur hangen er mensen rond een gebouw; het zijn zeker geen Olympische topsporters voor de Winterspelen van 2010.
Een van de oorspronkelijke doelen van de buitenlandstage was het bezoeken van de wijk Down Town East Side (DTES). Eigenlijk waren we wel benieuwd naar de oorzaken van de verslechtering en de pogingen van de lokale overheid om de wijk te revitaliseren. Zeker in het licht van de naderende Olympische Spelen.

Het liet echter geen twijfel: zonder dat er ergens een bordje stond: ‘Definitely DTES’!

Firehall #2
Het gaf mij iig een unheimisches Gefuhl, in het beste Canadees. Maar enkele straten verder was het alweer raak: ook DTES kent een Firehall, namelijk #2. Toeval of niet ook hier troffen we een brandwacht die de ellende van de nacht ervoor aan het wegspuiten was. Na een vriendelijk praatje werden we voorgesteld aan de collega’s van de D-shift. Alle tijd om onze vragen te beantwoorden en we kregen de mogelijkheid aangeboden om mee te eten! Ham and eggs and toasted bread gaat er wel in na een wandeling.
Deze post doet in 24 uur rond de twintig ‘calls’. Bij deze alarmeringen horen dan ook de medical calls: als de ambulance eruit gaat, gaat de brandweer ook.
De ploegen werken hier in 10-uurs shifts en 14-uur shifts; na vier dagen tien uur en vier dagen 14 uur zijn de mannen vier dagen vrij.
Verder valt het senioriteitsbegrip al direct op. Als je wilt doorstromen naar een hogere functie is vijftien jaar wachten niet ongewoon. In Canada moet je gewoon zo lang wachten voordat je kan doorstromen. Heel wat anders dan die horizontale officieren in Nederland; hier leren ze het vak tenminste! Of niet, zolang ze maar 20 jaar lid zijn van de club komt promotie vanzelf (maar in ieder geval niet eerder). Dodelijk voor initiatieven en goede ideeen.

Na een hartelijk afscheid van de mannen ‘who were also on the job’, via Gastown met de beroemde stoomklok, doorgelopen naar de Waterfront. Je kan gemakkelijk via de waterkant mooi lopen richting Stanley Park dat aan de noordkant van de stad ligt. Langs de waterkant heb je een prachtig uitzicht op enerzijds de bergen met oa Whistler en de andere kant van de high-risers oftewel wolkenkrabbers.
Stanley Park is een prachtig park met verschillende mooie paden en nog mooiere diersoorten. Vogels die niet voorkomen in Nederland, zeehonden in de haven, eekhoorns bij de vleet en zelfs (tamme) wasberen.
Na een goed hapje eten aan de Waterfront weer richting de GMH gelopen. Het aantal blaren was op dat moment goed voelbaar en de roep om een taxi werd steeds luider. Uiteraard kwamen we weer langs DTES op een prima moment. De politie had een Block afgesloten waardoor wij precies door het beste gebied moesten lopen. Dat voelt echt lekker met portemonnaie, Blackberry en digitale camera op zak …

Deze dag eindigde met een taxirit, vijf dikke blaren en een gevoel van YES!!!


Maandag 1 juni Chill and work
Dit is een dag om, na de bezoeken en de wandeling van gisteren, even de zaken rustig door te nemen. Inmiddels is ook Gerda aangekomen en stemmen we af over de stand van zaken. We schaven de presentaties bij en voor een deel weer af en anderen denken na over wat ze eigenlijk hadden moeten doen …

We lunchen gezamenlijk in een van de voortreffelijke restaurants die Commercial Drive rijk is. Wat dat betreft zitten we zeker niet verkeerd.
Verder is het een relaxte dag en maken we de afspraken rond voor de komende dagen.

Dinsdag 2 juni Red Days
Om 08.30 uur staan we voor Firehall #1. Martin en ik zijn hier gisteren ook al geweest en hebben we een kort gesprekje gehad met een van de brandwachten. http://vancouver.ca/fire/
Degene die wij ontmoeten is Gabe Roder, een officier belast met alles wat te maken heeft met Interne en Externe Communicatie.
Hij praat ons bij over de organisatie en legt dingen uit zoals die in Canada en specifiek in British Columbia geregeld zijn. Hij neemt met ons het programma door zoals hij dat heeft samengesteld voor de komende drie dagen. Dit klinkt veelbelovend en dat blijkt het ook te zijn!
Ondertussen komt ook een assistant –chief erbij zitten, Steve Laleune, die eigenlijk de baas is van Gabe. Hij verteld in algemene termen hoe het Fire Department Vancouver in elkaar steekt en verteld over het managementsysteem dat hij heeft ontwikkeld voor de brandweer Vancouver. Het is een prachtig systeem dat binnen no-time allerlei informatie tevoorschijn tovert. Echter dan moet na ieder incident wel door de ploegchef de digitale formulieren worden ingevuld. En uit de steekproeven blijkt dat (nog) niet alles is ingevuld.

Ook komen we erachter dat iedere stad zijn eigen brandweer en ook zijn eigen systeem heeft. Zowel op het gebied van voorbereiding op incidenten als bijvoorbeeld hoe ze hun eigen meldkamer geregeld hebben.

E-comm 9-1-1
Het tweede onderdeel van die ochtend is een bezoek aan Ecomm: vergelijkbaar met onze meldkamer maar dan in geprivatiseerde vorm. De overheid besteed het meldkamerdomein uit aan een commerciële organisatie die verantwoordelijk is voor het aannemen van 911 meldingen en de verwerking hiervan en de alarmering van de juiste eenheden.
Verantwoordelijkheid is indirect geregeld; eigenlijk moet Ecomm aan een aantal prestatie-eisen voldoen.
Meer achtergrond http://www.ecomm.bc.ca , ook leesbaar in het Chinees

Politie, ambulancedienst en brandweer werken wel in dezelfde ruimte maar niet met hetzelfde systeem zoals in Nederland met GMS. Schoorvoetend geeft men wel toe dat het beter is als de diensten eerder op de hoogte zijn van elkaars incidenten. Alarmering en aansturing zijn tussen de disciplines compleet stand-alone.
Lastig is ook dat bijvoorbeeld een buurgemeente als Burnaby haar eigen alarmcentrale heeft. Een landelijk of regionaal dekkend systeem blijkt niet aanwezig. De gemeentelijke grenzen zijn vrij hard; de hulp aan burgers wordt niet geleverd door de snelste eenheid maar door de eenheid die het dichtst bij is, binnen de eigen gemeentegrens.
Voor de verwerking van een alarmering is er niet veel verschil tussen een gemiddelde meldkamer in Nederland of een gecommercialiseerde Ecomm in Vancouver. Men gebruikt ongeveer dezelfde manieren met dezelfde koppelingen naar een GIS-systeem.

In hetzelfde gebouw als Ecomm zit de EOC die vergelijkbaar is met een Nederlands ROT. Hier wordt schaarste verdeeld en gekeken naar verdere ondersteuning in het veld. Aardig is de werkwijze:
Men werkt in vier verschillende teams samen zonder een voorzitter maar met een soort vertegenwoordiger. De opmerking die geplaatst werd: ‘Zorg ervoor dat de dienst die geen probleemhouder is, de vertegenwoordiging doet.’
De teams zijn geordend rond vier hoofdthema’s: financiën, logistiek, operatien en tactics.
Vanuit ieder team is er ondersteuning en contacten naar het veld. Men werkt nauw samen met afdelingen van de gemeente als Bouw- en Woningtoezicht, Weg- en Waterbouw, Juridische zaken, etc. Zij vinden allemaal een plek in het EOC.

Nederlandse pompen van Kuiken in Vancouver
’s Middags zijn we op bezoek geweest bij het Dedicated Fire Protection System van Vancouver onder leiding van Randy Symonds. Het systeem is gebouwd met als doel een bluswatervoorziening te garanderen in geval van een aardbeving met een kracht van 8,5 op de schaal van Richter. De verwachting is dat er veel branden ontstaan na een aardbeving doordat gasleiding knappen.
Dat betekent dat alle koppelingen zodanig zijn gemaakt dat er overal flexibele stukken tussen geplaatst zijn. Verder gebruikt het systeem een tweetal pompen en zijn er twee inlaten; aan het Waterfront nabij Downtown en een aan de Westkant van Downtown. Zij staan met elkaar in verbinding en vormen diverse ‘ringleidingen’.
Verder kan er in geval van nood ook zeewater opgepompt worden.
Om een beeld te geven: een brandkraan gevoed met dit systeem kan zo’n 18.000 liter per minuut uitgeven met een druk van 600 Psi. Men gebruikt hiervoor ook de zogenaamde Vancouver-valve. Is ook wel nodig anders zouden de tanks van de ‘engines’ binnen een seconde opgeblazen worden.
Aardig is dat de instructie voor pompbedieners Grootwatertransport IJsselland hier achtergelaten is; de Kuikenpompen worden hier ook gebruikt maar werkten niet.

Woensdag 3 juni Oefenen en Preventie
Op het programma stond het oefencentrum en dan vanaf 1100 preventie. Dit werd gelijk omgegooid toen we om 0830 binnenkwamen. Gisteren had ik even aan iemand van preparatie de MDT laten zien aan het einde van de dag en dit was blijkbaar goed gevallen. De assistentchief Leleune wilde daar graag over doorpraten. De halve ochtend hebben we de MDT gedemonstreerd aan allerlei verschillende mensen binnen de brandweer, maar ook bij E-Comm. Erg leuk om op die manier ook iets terug te kunnen doen. Ik had de technische gegevens zo niet paraat, maar Joost was zo vriendelijk deze dezelfde dag nog naar mij te mailen. Vooral de CRS en de tekenmodule werden erg enthousiast ontvangen.

Uiteindelijk om 1200 uur of zo nog bij het oefencentrum gekomen en daar een enthousiaste rondleiding gekregen. Ze mogen alleen op gas stoken en het hele centrum is hard toe aan een update. Een aantal interessante punten: ze hebben een volledig gesimuleerde hennepkwekerij, ze hebben een aantal mogelijkheden voor hun specialisten voor redding op hoogte en ze trainen op overdruk van naastgelegen panden (positive pressurisation). Door naastgelegen woningen vol te blazen met de ventilator voorkom je rookschade in die huizen. Moet uiteraard wel alles dicht zitten in het huis. Ik heb deze methode nog niet eerder meegemaakt en vraag me af hoe effectief het is en hoe vaak je het kunt inzetten. Is het onderzoeken waard, zou een mooi extra instrument zijn tijdens brandbestrijding.

Na een korte lunch door naar preventie, waar we vriendelijk onthaald werden door het hoofd preventie Les Sikilai. Het werd ook gelijk duidelijk dat in Vancouver preventie end of the line is. Veel repressieve mensen die een medische conditie hebben en een gebouw wat op instorten staat. Ook een aantal hele goede, enthousiaste preventisten die het zwaar hebben. We zijn de rest van de dag en de vrijdag begeleidt door Martin Rusticus, een goed voorbeeld van iemand met veel mogelijkheden en potentie in een vastgeroeste organisatie. Het goede nieuws is dat nieuwbouw in Vancouver verplicht gesprinklerd is en dat ook een deel van de oudbouw hotels hieraan moet voldoen. 40% van alle gebouwen in Vancouver is nu gesprinklerd. En in dat deel vallen al jaren geen doden meer door brand. (behalve een moord en zelfmoord). Gerda zal verder over de preventieve kant aanvullen.

Donderdag 4 juni Fire Investigation
Afgelopen dinsdag hebben we al kort kennisgemaakt met Chris Thompson en kwamen we alle drie wel tot de conclusie dat een vervolgafspraak zeker op zijn plaats is!
Hoewel het schema behoorlijk vol zit, hebben we toch nog een uurtje in de agenda om door Chris bijgepraat te worden over Brandonderzoek.

In Nederland is dit een onderontwikkeld vakgebied; alleen de regio VNOG is gestart met een pilot en het ziet ernaar uit dat dit gevolg gaat krijgen. Waar we in ieder geval achter zijn: een vakgebied dat je niet in een jaar leert.

Sinds begin jaren ’90 is Brandonderzoek nader uitgewerkt en vorm gegeven; Provinciale Wetgeving schrijft voor dat na afloop van een brand er binnen 72 uur een rapport moet liggen vanuit de brandweer. Het rapport gaat naar de Fire-Commisioner en bevat in ieder geval ook de oorzaak van de brand.
Doel van de rapportage is uiteindelijk om aan het bestuur te rapporteren over statistische gegevens als hoeveelheid branden, etc maar ook om trends te zien en daar het beleid op aan te passen.

Bakken en braden
Zo is bijvoorbeeld een onderwijsprogramma ontwikkeld voor Chinezen in Vancouver. Uit de onderzoek en statistieken bleek het aantal keukenbranden in Chinatown hoger dan gemiddeld.
Reden hiervoor is dat Chinezen veel met olie bakken en braden en dus een groter risico kennen op een keukenbrand. Hiervoor ontwikkelt Public Education in samenspraak met voorlichting dan een lesprogramma voor deze doelgroep.
Een ander voorbeeld is dat uit onderzoek bleek dat een bepaalde serie Honeywell klokthermostaten en een bepaald merk vaatwasser veelvuldig brand veroorzaakt. Uiteindelijk reden om een terugroepactie door de fabrikant in gang te zetten!

Om te kunnen rapporteren is software ontwikkeld door de Vancouver Fire and Rescue dat de hele veiligheidketen monitoort. Het werkt nog niet helemaal zoals het wezen moet maar het begin is er. In Nederland kennen we gelijksoortige systemen: de CBS-gegevens. Verschil is dat deze redelijk algemeen zijn en niet ten goede komen aan het korps, rapportages of zelfs maar aan beleid of voorlichtingsprogramma’s. dat motiveert dan ook niet direct om uitgebreid de gegevens in te vullen.

In Vancouver is een officier belast met Brandonderzoek en maakt gebruik van een assistent en een aantal anderen (beroeps uit de ploeg) die op afroep beschikbaar zijn.
In Victoria kwamen we erachter dat daar de afdeling Fire-Prevention ook brandonderzoek doet. Kennelijk is de regelgeving wel eenduidig maar is het niet eenduidig geregeld!

Naast de wettelijke verplichting is er een tweede belangrijke punt: nadat een incident gestabiliseerd is, neemt de Brandonderzoek-officier de leiding over in het incident. De dienstdoende OVD stapt er dan uit.
Vanaf dat moment is de Brandonderzoeker in charge: hij heeft de leiding en bepaalt wat wel en niet gebeurt. Alleen wanneer er (mogelijk) sprake is van opzet, is de politie in charge, dit vooral omdat er strafrechtelijke componenten bij komen kijken. Op dat moment wordt wel goed samengewerkt, aldus Chris.

Opleiding en werkwijze
De opleiding bestaat uit een theorie- en praktijkdeel:
De theorie bestaat voornamelijk uit kennis van wet- en regelgeving; de praktijk uit het meelopen met een ervaren brandonderzoeker. Dat duurt in totaal 20 shifts. Tijdens de praktijktrainingen krijgen de studenten steeds stukken theorie erbij. Die lesstof is door Chris zelf ontwikkeld.
Voorkeur gaat uit naar mensen die leidinggevende ervaring hebben bij incidenten; het waarom wordt hieronder duidelijk. Ook moet men minimaal een aantal jaren repressieve ervaring hebben.

Helaas waren we niet in de gelegenheid om een brandonderzoek mee te maken ;) dus moeten we het hebben van Chris:
per jaar zijn er in Vancouver zo’n 1700 branden waarvan er gemiddeld 700 onderzocht worden. Het totaal aantal uitrukken zit rond de 47000 per jaar. Dat zijn dus twee brandonderzoeken per dag!
Niet alle incidenten leiden tot een daadwerkelijk onderzoek; als dat wel het geval is gaan er twee Brandonderzoekers aan de slag. Een direct, degene die op piket zit en een tweede die altijd kan worden opgeroepen.
Beiden gaan zo snel mogelijk naar het incidentadres, checken eventueel wat er aan informatie aanwezig is in het systeem (zie boven) en melden zich bij de OVD. Als men nog bezig is, probeert de onderzoeker alvast getuigen te horen en zich een beeld te vormen. Is men het incident meester, gaat de leiding naar de Brandonderzoeker en trekt de OVD zich terug. Op dat moment staat iedereen ten dienste van de BO en kan hij dwingende aanwijzingen geven. Soms kiest hij ervoor om de situatie af te grendelen en te wachten op ondersteuning, extra expertise of daglicht.

Mogelijkheden voor Nederland
Samengevat: dit biedt voor de Nederlandse Brandweer zeker kansen. Mogelijkheden liggen in informatie naar het publiek, het ontwikkelen van les- en leerstof, input voor een (Regionaal) Leeragentschap, input voor aanpassen van eigen procedures en voor oefeningen en als laatste om van te leren zodat er veiliger gewerkt kan worden.

Volgend jaar gaat Chris met pensioen maar de Canadese Course staat ook open voor buitenlanders en hij laat zich graag uitnodigen om een programma op te zetten in Nederland.

Presentaties
Rond de klok van half elf was het de beurt aan ons om een aantal Nederlandse zaken voor het voetlicht te brengen.
Gerda heeft uitgebreid stilgestaan bij de Utrechtse situatie en het onderwerp Preventie. Martin heeft, met behulp van een Mobiele Dataterminal, de voordelen uitgelegd van een dergelijk systeem en de toehoorders waren erg onder de indruk van de mogelijkheden! Gerbrand heeft de mensen meegenomen in de werkwijze van de Nederlandse Brandweer. Zoals het echte brandweerlieden betaamd, ging het weer snel over rode autootjes en spulletjes …

Het blijft altijd leuk, nuttig en zinvol om zo met collegae over de wereld zaken uit te wisselen, ideeën op te doen en met elkaar op te trekken.
Uiteindelijk is mijn conclusie dat er (Westerse) wereldwijd niet veel verschillen zijn; er liggen veel meer overeenkomsten. De verschillen komen met name door cultuurhistorische oorzaken en doordat wetgeving soms anders in elkaar steekt.

Wijsheid
Een andere wijsheid die werd meegegeven door Marty van Preventie:
‘Keep in touch with the Dutch’ and ‘You’re not much if you aint Dutch but it’s more pleasin’if you’re Frisian’

Preventie en Voorlichting
’s Middags vanaf 1500 uitgebreide uitleg gehad over het PubEd (public Education) programma van brandweer Vancouver. Een leuke basis is dat scholen verplicht zijn jaarlijks een onderdeel veiligheid in het programma op te nemen. De brandweer biedt dit aan voor 8-9 jarigen, en voor 16-17 jarigen. Ook spreken ze regelmatig op ouderavonden. Voor de leraren is het brandweerpakket prettig omdat de les helemaal verzorgd wordt. Ze moeten wel 2 lessen vooraf en 1 les daarna aandacht aan het onderwerp besteden en de toets uitleggen (en diploma’s uitdelen), maar dat is niet arbeidsintensief. Door het de leraren makkelijk te maken, wordt het aantrekkelijk de brandweer uit te nodigen. Lesprogramma en video hebben we meegekregen.
Via de centrale schoolraad wordt dit door de individuele school geboekt waarna de branweer deze afspraak doorkrijgt. Uiteraard hebben ze daar inzicht in de beschikbaarheid van de betreffende afdeling. Formeel valt deze club (5 personen) onder preventie, maar functioneel worden ze aangestuurd door repressie. Twee personen zijn fulltime toegewezen, in principe om te coordineren en de andere drie worden per voorlichting uit de repressieve dienst gehaald. Binnen de repressieve dienst is een groep van 40 personen die zich hiervoor heeft aangemeld. Dit lukt alleen als er ruimte is binnen de bezetting en dat is niet altijd zo... (herkenbaar?)
Om deze voorlichting te geven beschikken ze over een grote bus, helemaal ingericht met een keuken en een slaapkamer inclusief TV en video. Ze zetten de kinderen op 20 krukjes en laten ze een video zien over ontvluchting, vluchtplan en rookmelders. Daarna wordt geoefend in de slaapkamer met stop-drop-roll, zodat ze daadwerkelijk een keuze moeten maken of en hoe ze door de deur moeten vluchten en of ze het raam open kunnen krijgen. De bus is gesponsord door verschillende bedrijven, mogelijk dat daar voor ons ook ruimte zit.
Verder is in de bus de mogelijkheid om in te gaan op CO gevaren, risico’s bij aarbeving en alles mbt verbranding zoals vlam in de pan en te heet water gebruiken bij baby’s.
Afgelopen schooljaar hebben ze 4000 leerlingen bereikt, alle scholen in Vancouver. Een geweldige prestatie.
Ik vind de oplossing door een combinatie van preventie en repressie te kiezen uitstekend. Betekent wel dat je ruimte moet hebben binnen de repressieve sterkte om hier structureel iemand voor vrij te maken. Regionaal is hier denk ik meer mogelijk door de vrijwilligers hiervoor te betrekken en die tegen oefenvergoeding hieraan te laten deelnemen.


Vrijdag 5 juni Big Buildings
Deze dag waren we op uitnodiging van Marty mee op een Preventierondje. Eerder deze week had Les (hoofd preventie) al behoorlijk veel uitgelegd over gelijkwaardigheid en Sprinklersystemen.Vandaag kregen we de mogelijkheid om het met eigen ogen te aanschouwen.

Oprah
Eerste onderdeel was een rondje Canada Place en het Canada Convention Centre
( http://www.vancouverconventioncentre.com/ ). Volgend voorjaar worden de uitzendingen van de Olympische Spelen hiervandaan gemaakt. Het is een soort van conferentiecentrum met meerdere zalen en een gaarkeuken waar je u tegen zegt. De Amsterdamse RAI is er niets bij.
Er loopt zelfs een bevoorradingsweg onderdoor en hallen waar je gemakkelijk een grote show in kan geven.
Qua brandveiligheid gaat de brandweer uit van gelijkwaardigheid: alle sprinklersystemen zijn dubbel uitgevoerd, er zijn dubbele voedingspunten voor water en een derde zoutwater bluswatervoorziening en op kritieke punten (waar er ruimtes door meerdere bouwlagen heen zijn gemaakt) zijn, zijn er optische rookmelders geplaatst. Verder heeft de inpandige keuken een eigen schuimblussysteem dat volgens de chefkok erg goed werkt: de plaatselijke chinees heeft die bewuste avond goede zaken gedaan! Erg indrukwekkend om te zien.

Ook de Olympische Spelen hebben een keerzijde, zo vertelde Marty. Wat er gebeurd en hoe de brandveiligheid is geregeld en of er mag worden gecontroleerd, het is allemaal in de handen van de organisatie. De gemeente en de brandweer hebben hierover helemaal niets te vertellen.
Tijdens de rondleiding kwamen we mevrouw Debbie Heeps tegen van de afdeling Communicatie en Voorlichting van de gemeente. Op de donderdag voor ons vertrek kwam, na drie maanden intensief mailcontact (d.w.z. intensief vanaf Nederlandse kant), het verlossende bericht dat niemand in staat was om ons meer te vertellen over deze prachtige wijk en haar achtergronden.
Gelukkig wist ze nog precies waar het over ging en wat de vragen waren … Dat is dan weer wel positief.
Zowel Marty als wij waren snel klaar met deze PR-dame.

Daarna nam Marty ons mee naar het hoogste gebouw van Vancouver: het Shangri-La hotel met maarliefst 62 verdiepingen. Bepaalde nummers hebben een negatieve connotatie binnen de Chinese gemeenschap; zoals bij ons nummer 13, daarom zal een Chinees nooit een woning met een nummer 4 erin kopen. Deze verdieping is dus ook niet terug te vinden in het hotel.

Uiteraard moet je dan ook naar het dak om te genieten van het uitzicht. Een van de penthouses kost rond de vier miljoen dollar en het schijnt dat Oprah Winfrey er een bezit. Er moet nog wel een zwembad gebouwd worden; dat zal lekker klotsen op die hoogte.
Op verdieping 42 zitten extra pompen om bluswater omhoog te krijgen.
Verder opvallend is het brandmeldpaneel dat zeer overzichtelijk weergeeft en heel goed visualiseert wat waar aan de hand is.
Laatste opvallende punt is de aanwezigheid van stationaire vulpunten op iedere verdieping. Vanaf iedere verdieping kunnen zo ademluchtflessen gevuld worden. Of dit praktisch gaat werken is maar de vraag, gezien de vultijd. Reden van plaatsing is geweest de bouwregelgeving die aangepast is na de Twintowers-aanslag in New York.

Wie een kamer wil boeken en houdt van strak design en feng-shui: http://www.shangri-la.com/en/property/vancouver/shangrila

Van het ene uiterste naar het andere.
Al vanaf het begin waren de plannen om Down Town East Side te bezoeken. Bij toeval kwamen Martin en ik er de eerste zondag in terecht. Dat gebeurt zo zonder dat je het in de gaten hebt. Met meer geluk dan wijsheid kwamen we hier weer uit …

40% Sprinklers
Vanuit Preventie oogpunt is men hier gestart met het sprinkleren van de gebouwen. Sindsdien is er geen dode meer gevallen bij een brand. Verder koopt de gemeente hier veel panden op en probeert de leefbaarheid en veiligheid in de wijk te vergroten.
Grootste probleem is echter het sluiten door de overheid van enkele Mental Health Hospitals net buiten Vancouver ongeveer twintig jaar geleden. Resultaat is dat deze mensen ook allemaal een plekje moeten hebben om te leven en laat dat nou net DTES zijn. Daarnaast zijn er veel first nations mensen die tot de jaren 60 en 70 hardhandig zijn heropgevoed en daarna aan hun lot zijn overgelaten. In die tijd dacht een groep christelijke blanken er goed aan te doen deze mensen een christelijke opvoeding aan te bieden, weg van thuis, weg van hun cultuur. De film rabbitproof fence verteld over hetzelfde verhaal in Australie. Achteraf is duidelijk geworden dat dit enorme problemen heeft veroorzaakt en veel ontheemden. Ook mede dankzij veel gevallen van mishandeling en misbruik op de internaten. Afgrijselijk.

Persoonlijk denk ik dat het probleem niet op te lossen is en dat het zeker niet voor de Olympische Spelen gaat gebeuren. Ondanks alle politieke ‘jittie-jittie’ zoals ze hier zeggen.

Voor wie meer wil kijken moet op Youtube even DTES Vancouver Cracktown Edit intikken; daar staat een behoorlijk indrukwekkend filmpje van ongeveer 6 minuten.
Dit heeft op mij behoorlijke indruk gemaakt.


Zaterdag 6 juni Spierpijn
Vandaag een vakantiedag. Op tijd opgestaan, niet geheel vrijwillig omdat de bovenburen vroeg vertrokken, en na het ontbijt vertrokken richting een autoverhuurbedrijf. Het plan was een auto te huren en daarna naar Noord Vancouver te gaan om Grouse Mountain te beklimmen. We hadden netjes gegoogled voor de dichtsbijzijnde autoverhuur, maar helaas was google niet geheel up to date. Al met al een heel stuk gelopen en uiteindelijk bij Avis uitgekomen. Die vroegen zo belachelijk veel voor een week dat we er vanaf gezien hebben en met de seabus naar North Vancouver zijn vertrokken. Aangenaam weer om te wandelen, iets bewolkt en niet te warm.

Public Transport
Het transportsysteem is goed op elkaar afgestemd, skytrain gaat vaak en seabus en gewone bus wachten op elkaar. We waren dus vrij vlot op Grouse Mountain. De klim viel niet mee. 70 minuten. En alleen maar treden, geen vlakke stukken of afdalingen. Alleen maar stijl omhoog. Uiteraard hebben we dat gehaald en zijn we ook weer te voet teruggegaan ipv met de gondola. Ik verwacht enige spierpijn morgen.
Boven op de berg was het helaas mistig, we hadden de top al in de wolken gezien van beneden dus dat was niet verbazingwekkend. Wel verrassend was de sneeuw die er nog lag. Gaf wel een gevoel van enige prestatie. Op de terugweg nog een winterkoninkje en een arend gezien, dus de verrekijker niet geheel voor niets meegenomen.
We zijn niet meer naar de hangbrug gegaan, er van uitgaand dat we in de Rockies nog wel mooier uitzicht zullen krijgen. Met de bus, seabus en skytrain weer terug naar Commercial Road, boodschappen gedaaan en ondertussen thuis gegeten.
Vanavond staat in het teken van het verslag en uiteraard het thuisfront, morgen nemen we de bus naar Victoria. Mogelijk dat we daar voor twee dagen een auto huren en dan dinsdagavond weer de bus terug nemen.
Al met al een mooie dag en prettig om weer fysiek bezig te zijn. Uiteraard is het bier en de wijn na afloop niet meer dan verdiend.


Zondag 7 juni Ja, een reisje op de …
Spullen gepakt en met de bus naar Victoria. Uitermate soepel. De reis duurde 4 uur en de boottrip was prachtig. Tussen de eilanden door, arenden en zeehonden in de omgeving, op weg naar een prachtig eiland. Ondertussen wordt je meerdere malen ingehaald door watervliegtuigen die de hele reis in 25 minuten doen. En er landen zo’n 200 watervliegtuigen per dag in Victoria.
In Victoria aangekomen en op zoek naar een hotel. Via de Tourist Information gevonden, met korting. Het leven is zo slecht nog niet. Het weer is nog steeds prachtig en we konden niet anders dan buiten eten. Gerda stond in Tofino die dag met de camper en kwam ’s avonds ook naar het hotel. Uiteindelijk later dan gepland, maar er was nog ruimte genoeg in het hotel. Het is wel verstandig een werkende creditcard te hebben zijn we achtergekomen, wan t die willen ze bij de hotels als borg (net als bij het autoverhuurbedrijf). Nog even langs de boekenwinkel gelopen om te kijken of ze nog goedkope literatuur voor de scriptie hadden, niet dus. Wel een starbucks en 2 capuchino’s later op weg naar huis.
Uiteraard ’s avonds nog even gebeld, dan zijn 2 weken wel lang. Slecht geslapen door diezelfde capuchino’s en de hitte in het hotel. Gerbrand had van beide geen last. Toen maar weer de overhemden gestreken en op weg naar PEP! http://www.pep.bc.ca/index.html

Maandag 8 juni Rampenbestrijding
We worden wakker met een bewolkte hemel. Heerlijk, voor bij de lange mouwen en stropdas. Of in ieder geval voor mij dan, want Gerda had korte mouwen en Gerbrand was zijn stropdas vergeten, dus we hebben alle vormen van het NL brandweeruniform kunnen laten zien.
Gerda heeft ons opgehaald en meegenomen richting de veerboot die ongeveer 20 km van Victoria aanmeert. Halverwege was onze afslag voor het bezoek aan Provincial Emergency Programme (PEP). We hadden een afspraak met Kelli Kryzanowski, Manager Intergrated Planning. Wederom een hartelijke ontvangst en ze had voor ons afspraken tot 1500 gepland en ook voor morgen tot 1400 afspraken gemaakt. Vandaag intern bij de PEP en morgen bij de Victoria Fire and Rescue, Coastguard en bij mensen die alles weten over overstromingsrisico’s.
Allereerst uitleg gekregen over gehele organisatie van de rampenbestrijding en voorbereiding daarop vanuit provinciaal perspectief. Ze kennen daar vijf pijlers (prevention, mitigation, preparation, suppression and recovery). De provincie heeft daar een veel sterkere rol dan in NL. Wat gelijk is, is dat er geld zit. Een aantal interessante punten haal ik er uit: vrijwilligers, rode kruis, management van dijken, finance.
Vrijwilligers: binnen de rampenbestrijding maken ze veel gebruik van vrijwilligers. Bijvoorbeeld SAR, bemensen van CRIB, reddingsbrigades. Deze worden decentraal aangestuurd (gemeente) maar getraind en gefinancierd vanuit de provincie. Zeker mbt CRIB en SAR zijn hier interessante ideeen uit te halen.
Rode Kruis; Wat ik interessant vond is dat bij grootschalige rampen bij registratie van mensen automatisch een doordruk naar het rode kruis gaat voor verwanten informatie. Dit omdat deze nationaal georganiseerd zijn en mensen vaak ver weg worden geëvacueerd. Dit maakt het voor verwanten makkelijker iemand te vinden.
Management van dijken; hier lopen ze jaren achter. 1/200 (dijken bouwen met een kans op overstromen van een keer per 200 jaar) is eis aan de dijken, onafhankelijk van het achterland. Lokale verantwoordelijkheid, en belastingdruk rust ook alleen op bedreigd gebied. Dat maakt het wel heel lastig. Overstroming is dan ook veel minder een issue dan bijvoorbeeld bosbrand en aardbevingen. Ook vanuit de rampenbestrijding. (tsunami nav aardbeving is wel een issue binnen de rampenbestrijding). Ze kennen dus ook geen bovenlokale autoriteit die over de dijken gaat met een eigen belastingbasis.
Finance: Hiermee doel ik op de specifieke groep binnen de rampenbestrijdingsorganisatie die zich daar op richt. Ipv de processen hebben ze de bestrijding opgedeeld in vier sectoren die op elk niveau terug komen: operaties, planning, logistics en financiën. Er wordt daarmee gelijk vanaf het begin meegedacht over de financiële consequenties van zowel de bestrijding als de opbouw na afloop. Een ander financieel interessant onderdeel is dat de overheid na verklaring ramp 80% van het niet te verzekeren deel vergoed. En dan alleen dat wat je nodig hebt. Dus geen verzekering, maar een basisgarantie. Bv voor een TV krijg je 450 euro, onafhankelijk of je nu een dure had of niet.

While-we-were-whale-whatching
Na het programma is Gerda richting de camping gegaan en hadden Gerbrand en ik opeens nog tijd om walvissen te gaan kijken. Om half vijf in een Zodiac met 2x200 PK op pad. Dat ging er op. Helemaal lens getrild, maar wel genoten van de tocht. Geen walvissen, wel zeehonden en een zee olifant. Jammer, maar het goede nieuws was dat we gratis nog een keer mochten. En morgen is de laatste afspraak om 1400 afgelopen...
Goed geslapen en weer een interessante dag voor de boeg.


Dinsdag 9 juni Multidisciplinair
Vandaag na het strijken door Gerda opgehaald en op pad naar de brandweer. Het was ons al opgevallen, maar nu was geen twijfel meer mogelijk, de brandweervoertuigen zijn hier geel. Ja geel. Kleur, striping en tekst mogen lokaal worden bepaald en er zijn blijkbaar ook nog witte voertuigen in andere gemeenten. Misschien dat ze de oude uit Roermond hebben gekregen?
De uitleg was dat vroeger, voor het tijdperk dat de wegen verlicht waren, rood slechter te zien was dan geel in het donker en dat men daaraan heeft vastgehouden.
Victoria, 80.000 inwoners, 3 posten beroeps, minimaal 20 man op dienst 24-7. Ook hier rijden ze met 4 of 5 op het voertuig, maar er zijn er dus wel meer en ze staan dichter bij elkaar dan in Nederland. Ongeveer 10.000 meldingen per jaar, over 3 posten, waarvan 60% first responder. Dit is interessant vergelijkingsmateriaal. We doen het in NL dus uitermate efficiënt als je aantal voertuigen en personeel per inwoner gaat vergelijken. De discussie over arbeidsuren speelt niet, ze hebben genoeg uitrukken om die overbodig te maken. Het is het onderzoeken waard of de first responder taak (uitrukken voor alle A1 en A2 ritten) toegevoegde waarde heeft. Het past wel heel goed bij het doel van een 24-uurs dienst van hulpverleners. Het maakt ook gelijk een einde aan de uiteindelijk gezochte discussie over loonvormende uren.
We hebben uitgebreid gesproken met de AOV’er van Victoria, Sara Walsch. Soort van integrale veiligheidskunde gestudeerd en met 2 collega’s binnen de brandweer verantwoordelijk voor de rampenbestrijding binnen de stad. Zij is verantwoordelijk (lokaal) voor de vrijwilligers die bij een incident mensen begeleiden naar een hotel en getroffenen (geen medische so’s) opvangen. Ze hebben daar ook een aparte bus voor (evacuation assistance).

Tsunami and many more
Lokaal lijken de lijntjes wel goed gelegd, maar zodra het over terrorisme gaat of over incidenten op het water wordt het anders. Het blijkt lastig lokaal afspraken te maken met federale organisaties zoals de coastguard. Dat gaat dan via PEP. Hun belangrijkste bedreigingen zijn; aardbeving, tsunami en bosbrand. Vooral het aardbeving scenario houdt ze bezig. Ze liggen op een breuklijn en verwachten binnen 200 jaar een 8.5 aardbeving. Toch is nog weinig echt geregeld mbt mitigation (vergelijk met onze preparatie en dan met name de effectreductie). Geen voorraden op het eiland, drinkwatervoorziening kwetsbaar. Te weinig behuizing etc. Zeker omdat in dat geval ook Vanvcouver en Seattle getroffen zullen zijn en er dus langdurig geen hulp zal komen.
Daarna naar de coastguard. Gesproken met David Snider, hoofd van de pacific fleet. Erg interessant, wist veel te vertellen en rondleiding door het command centre. Hij is 1 van de 5 onderdelen van de nationale coastguard en gaat over 600 man personeel, 55 miljoen budget en 27 schepen.
Ze zijn een civiele dienst en hebben een aantal taken. SAR, ijsbreker, onderzoek en patrouille. Voor het laatste onderdeel spelen ze taxi voor de handhavende dienst. Brandbestrijding in principe niet, maar sommigen schepen hebben stationaire kanonnen die ver kunnen komen. Ze nemen wel eventueel brandweer aan boord om af te zetten, maar daar zijn geen afspraken over. Bij een ongeval met een veerboot is hun prioriteit evacueren passagiers. De overall commandostructuur bij rampenbestrijding is sowieso niet eenduidig bepaald, maar met niet-lokale organisaties betrokken wordt het wel lastiger. Hij gaf een voorbeeld waar het wel goed had gewerkt bij grote bosbranden waar ze bijvoorbeeld veel logistieke ondersteuning hadden geleverd doo rleveren van pompen en materiaal. Uitgenodigd om morgen nog op een hovercraft te komen kijken in Vancouver, prima plan. ER is in maart ook nog een grote oefening met de coastguard van Japan, China, Zuid-Korea , de VS en Canada voor d kust van Vancouver. Ik stelde voor dat ze behoefte hadden aan waarnemers, we krijgen een uitnodiging. Nu alleen nog in het programma passen. John heeft vast wel zin om mee te denken.

Overstromingen
Na de te korte 2 uur naar de afspraak met Dwayne Meredith over overstromingsrisico’s. Hier kwamen we er achter dat ze wel druk bezig zijn met een fancy communicatie en control systeem met satelietverbinding, maar dat primaire voorbereiding op overstromingen eigenlijk geen issue is. Ook dat weer geleerd.
Daarna was het om 1430 tijd voor een broodje. Gerda vertrokken naar een prachtige camping met dennenbomen van 90 meter hoog en 700 jaar oud en wij naar onze 2e walvistour. En dat weer geweldig. Heerlijk op het water en dit keer ook nog dolfijnen en walvissen. (minke whales).
Spullen opgehaald, gegeten en om 1945 de bus terug naar Vancouver, waarin ik dit nu zit te typen. De afspraak met Tara van de firecommissioner gaat morgen niet door, ze zit nog steeds namens de commissioner bij de bosbranden. Maar als het goed is wel naar de coastguard: even lekker hooveren ...

Woensdag 10 juni Hovercraft
De ochtend vooral doorgebracht met huishoudelijke klusjes en werkgerelateerde emails vanuit Nederland. Rond 11.00 werd duidelijk dat de afspraak met de Coast Guard Hovercraft Station om 1330 zou zijn en dat de afspraak met de vertegenwoordiger van de Fire Commissioner definitief niet doorging.
Gerda was rond 1130 hier en we zijn gezamenlijk vertrokken. De basis ligt bij het vliegveld en de hovercraft is ook bemenst vanwege het vliegveld. Het vliegveld ligt op een kunstmatig eiland verbonden door een aantal bruggen met de vaste wal. De kust is voornamelijk wad tot 6 km uit de kust, dit betekent dat bij een mogelijke calamiteit van een vliegtuig geen schip in de buurt kan komen om hulp te verlenen. Daarom dus 24-7 een hovercraft bemenst. 2 officieren en 5 bemanningsleden, range van 80 km en capaciteit van 100 personen om te evacueren.

Mayday mayday !!!
Een uitgebreide presentatie van de officer in command, die tegen het einde werd onderbroken door een uitruk voor een mayday-call. Een vage locatiebepaling op basis van driehoeksbepaling, geen verdere gegevens. De vraag was of we mee wilden... Uiteraard, Gerda moest helaas voor 1700 haar auto inleveren en heeft de verdere rondleiding gevolgd. Met uiteindelijk ook nog even in de andere hovercraft. Gerbrand en ik zijn mee geweest en tot 1800 uur op pad geweest. Max snelheid is 100 km/h en dat is hard. Dan merk je ook dat een SAR melding voor 99% bestaat uit zoeken. En in dit geval voor 100%. Ook de Buffalo (vliegtuig) dat mee zocht had niets gevonden. Ze hebben ongeveer 1 uitruk per dag en dat varieert van SAR, bergen van lijken tot brandbestrijding en duikinzetten.
Bij hun speelt ook de discussie over werkuren ’s nachts en ze proberen nu ind e nachtelijke uren trainingsprogramma’s op te zetten. Dit blijkt toch lastig.
Uitgebreid gehad over communicatie met andere diensten. Ze zijn blij dat dit op het land langzaam uniform wordt, zodat zij makkelijker mee kunnen. In dat opzicht zijn we in NL verder. Hetzelfde geldt voor de commandostructuur, dit blijkt lastig tussen de verschillende overheidslagen. Dit probleem speelt in NL natuurlijk ook irt het water.
Uiteindelijk om 1930 thuis en toen gegeten aan het verslag gewerkt. Morgen naar Whistler!

Donderdag 11 juni Whistler
’s Ochtends aan het verslag gewerkt en email voor het werk gedaan. Uiteraard nog even geskyped met het thuisfront, nog 2 nachtjes slapen...

Om 1500 uur werden we door Rob Whitton opgehaald, hij moest voor het commandantenoverleg toch in Vancouver zijn vandaag. Een prachtige rit naar Whistler, met onderweg onze eerste zwarte beer. Slimme beesten, netjes links en rechts kijken voor het oversteken en dan veilig de weg over.

Onderweg Gerda opgepikt op de campsite en doorgereden naar Whistler. Whistler telt 10.000 inwoners en heel veel toeristen. Gemiddeld over het jaar zijn er 32.000 mensen aanwezig en op topdagen meer dan 60.000. Het is er prachtig om te skien in de winter, maar ook wel afgelegen. Bijstand uit een naburige gemeente doet er zeker een uur over om te komen. Dat betekent dat de lokale brandweer veel zwaarder is opgetuigd dan dat ze in Nederland zou zijn in een gemeente met vergelijkbaar inwoneraantal. 24 beroeps, waarvan 21 in een 24-uurs piket. Dit gaat in een serie van 2 x 10 overdag, 2x14 ’s nachts en dan 4 dagen vrij. Alle uren worden volledig betaald. Hiermee kunnen ze 1 TS van 4 personen vullen. Daarnaast 60 vrijwilligers, waarvan er gemiddeld 20 komen opdagen. Preventiecontroles worden door de ploeg gedaan. Daarnaast nog de commandant en 2 ondercommandanten, een op preventie en een voor de rest. De commandant is nu voornamelijk bezig met de voorbereiding op de olympische spelen. Hier in Canada hebben repressieve brandweercollega’s nog wel de mogelijkheid om met 55 met pensioen te gaan. Prachtig voor ze en ze zijn er ook druk mee bezig.

Als korps ondersteunen ze ook de ambulance voor medical calls, net als ongevallen op de slecht bereikbare fiets- en wandelpaden. Ze vervoeren dan ook de patient tot waar de ambu kan komen. De voertuigen van het korps zijn daar ook op aangepast, alles 4x4 en vooral ook groot. Een ladderwagen is 25 meter....

Daarnaast kent het dorp nog een vrijwillig SAR-team, dat wordt zowel door de brandweer als de politie ingezet. Opkomsttijd is ongeveeer een uur. Dus alleen nuttig bij grote zoekacties zonder directe plaatsbepaling.

Whistler is een echt wintersportdorp. Je kunt er skieen van oktober tot augustus en in het dorp ligt sneeuw van november tot maart. De brandweer doet geen reddingen op de pistes, dat wordt door de RCMP (politie) gedaan, die hebben daar ook voertuigen voor.

Naast alle inhoudelijke informatie een heerlijke maaltijd gekregen, ook de familie van Gerda was uitgenodigd en het was uitermate gezellig. Een prachtige afsluiting van onze stage. Rob heeft ons om 2230 weer op de bus gezet en om 0100 waren we weer in het B&B. Morgen vertrekt Gerda weer naar Nederland en gebruiken Gerbrand en ik om het verslag op de weblog te zetten.